به گزارش خبرنما، انفجار مهیب در چاه شماره ۱۴۷ میدان رگ سفید در ساعت ۱۲:۵۷ روز یکشنبه، هفتم آبان ۱۳۹۶، آغازگر یکی از سختترین نبردهای صنعت نفت ایران با آتش بود. شعلهای که ۵۸ روز بیوقفه زبانه کشید، جان دو تن از کارکنان شرکت ملی حفاری را گرفت و آسمان را به رنگ خاکستر درآورد. اما تجربه، دانش و جانفشانی مهارگران ایرانی، این فاجعه را به نقطه عطفی در مدیریت بحران و ایمنی چاههای نفتی کشور تبدیل کرد.
آغاز بحران؛ انفجار، آتش، و آلودگی مرگبار
در لحظه انفجار، گاز از دهانه چاه فوران کرد و شعلهای تا ارتفاع ۷۰ متر به آسمان رفت. دما در شعاع ۳۰ متری به ۷۰۰ درجه سلسیوس رسید و آلودگی صوتی تا ۱۸۰ دسیبل افزایش یافت. تشعشعات حرارتی، گاز سولفید هیدروژن، و ارتعاشات شدید، شرایطی غیرقابلتحمل برای کارکنان ایجاد کرده بود.
عملیات مهار؛ از قرنطینه تا طراحی دقیق
با اعلام وضعیت اضطراری، تیمهای تخصصی از اهواز، امیدیه و آغاجاری به محل اعزام شدند. منطقه قرنطینه شد و تجهیزات سنگین، تانکرهای گل حفاری و خودروهای آبرسان وارد عمل شدند. برای نخستینبار، موقعیت چاه جدید در ۱۴ روز ساخته شد و فرآیند حمل، نصب و حفاری دکل در ۱۰ روز انجام گرفت—زمانی که معمولاً چند برابر طول میکشد.
چاه موقعیت C نیز در ۳۴ روز به نقطه هدف رسید؛ طراحی دقیق متخصصان حفاری و زمینشناسی، موفقیت عملیات را تضمین کرد.
پایان آتش؛ صدای شادی از بیسیمها
عملیات حفر چاه کمکی (Relief Well) برای تزریق گل سنگین آغاز شد. پس از ۵۸ روز تلاش شبانهروزی، در ساعت ۲۰:۴۵ روز پنجم دی ۱۳۹۶، فوران چاه فروکش کرد و شعله خاموش شد. محسن پاکنژاد، معاون وقت مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران، این موفقیت را حاصل همدلی و تخصص مهارگران ایرانی دانست.
از خاکستر تا تجربه؛ تولد یک توانمندی ملی
حادثه رگ سفید، پس از انفجار چاه ۵۵ دهلران، تلخترین حادثه صنعت نفت ایران بود. اما همین فاجعه، نقطه آغاز تحول در ایمنی چاههای نفتی شد. شرکت ملی حفاری ایران با تکیه بر دانش بومی و بدون حضور شرکتهای خارجی، توانست یکی از پیچیدهترین فورانهای خشکی را مهار کند.
در پی این حادثه، وزارت نفت اقداماتی کلیدی را اجرا کرد:
– بازبینی تجهیزات ایمنی دکلهای فعال
– تشکیل مرکز ملی مدیریت بحرانهای چاهمحور
– آموزش تخصصی مهار چاههای فورانکرده
– تدوین دستورعمل اضطراری مشترک برای مناطق نفتخیز جنوب و مرکزی
حکایت قهرمانان خاموش
حادثههای رگ سفید و مهر، در ظاهر فاجعه بودند، اما در باطن، نماد ایستادگی و رشد فنی صنعت نفت ایران شدند. مهار بومی چاههای فورانکرده، امروز به عنوان توان فنی افتخارآمیز کشور شناخته میشود. مردانی که در دل آتش ایستادند، قهرمانانیاند که با دستان خالی، زمین را آرام کردند تا هیچ صبحی در صنعت نفت با حادثه آغاز نشود.
