غلامرضا خلیلی، رئیس اتحادیه تعاونی لنج داران بندر بوالخیر براساس آنچه که در اسناد و کتب معروف دریانوردی و تاریخ سرزمین های ساحلی مضبوط است، دریا و دریانوردی شغل اصلی مردم این دیار است و قرنهاست که مردم ساحل نشین دل به دریازده و دریا به سان خون، در رگ و پوست ملوانان […]
غلامرضا خلیلی، رئیس اتحادیه تعاونی لنج داران بندر بوالخیر
براساس آنچه که در اسناد و کتب معروف دریانوردی و تاریخ سرزمین های ساحلی مضبوط است، دریا و دریانوردی شغل اصلی مردم این دیار است و قرنهاست که مردم ساحل نشین دل به دریازده و دریا به سان خون، در رگ و پوست ملوانان جاری و ساری بوده است. مردم ساحل نشین بوشهر هم از این سنت برکنار نمانده و تجارت و صید چون دوقلویی همسان، دوشادوش یکدیگر آنها را رزق و روزی رسانده است. این مردم از قدیم الایام با لنجهای بادبانی، خلیج فارس، خلیج عدن و دریای عمان را ترک کرده و برای تجارت و امرار معاش، سواحل شرق افریقا و اقیانوس هند را طی می کردند و ای بسا روزها و ماه ها در دریا به سر می بردند. در سالهای اخیر هم مردم ساحل نشین بوشهر در فقدان هر نوع صنایع و زمین و آب و هوای مناسب برای تولید کشاورزی، دل در گرو دریا و صید و تجارت با کشورهای حاشیه خلیج فارس بسته اند تا قوت لایموتی بیابند و گذارن زندگی کنند. این مردم با مداومت در راه تجارت و طی طریق ، نگهبان مرز و دریا بوده، ارتباطات اقتصادی و فرهنگی این خطه را با کشورهای همسایه تداوم بخشیده و روند صادرات و واردات کالاهای اساسی را حفظ کرده اند و از این طریق، هم الزامات تجارت خارجی را تحقق کرده و هم خود به نان و سامانی رسیده اند. اما چند صباحی است که زندگی و رزق مردم ساحل نشین بوشهر در بند مشکلات عدیده ای گرفتار شده و روند تجارت، کالای ملوانی یا هر نام دیگری که بر آن می گذارید و تنها مفر گذران زندگی آنهاست، هر از گاهی با تصمیات خلق الساعه مسئولان و صدرو بخشنامه های متعدد به کما رفته و گرد بیکاری بر چهره ساحل نشینان می نشیند و چرخ روزی آنها نای جنب و جوشی دگر ندارد. در واقع کالای ملوانی، تنها مفر اقتصادی ملوانانی است که در شرایط سخت دل به دریا زده با گذر از طوفان ها و سنگلاخ ها، و به امید فراهم کردن ماحضری بر سر سفره خویش، از هیچ کوشش و تقلایی دریغ نمی کنند. با این اوصاف، توقف روند تجارت و کالای ملوانی در این شرایط سخت اقتصادی بر معیشت مردم ساحل نشین، آسیبی جدی وارد کرده و معضل بیکاری و فقر را در این خطه، همه گستر کرده و سفره ها را از نانی خالی نموده است. لذا امید است که یکبار و برای همیشه این مساله دیرپا، بدست مسئولان و دولتمردان با کفایت حل و فصل شود و آنها با اتخاذ قوانینی جامع و ساماندهی کردن تجارت کالای ملوانی، چراغ راهی را ترسیم کنند که هم دولت از پیامدها و درآمدهای تجارت و کالای ملوانی منتفع شود و هم مردم ساحل نشین بوشهر، در این وانفسای همه گیری کرونا، گرانی، تورم و تحریم دچار تنگی معیشت و سختی گذران زندگی نشوند و با طیب خاطر و فارغ از هر نوع تشویش و اضطراب، از دسترنج خویش به ماحصلی درخور برسند. آن چنان که سعدی رحمت الله علیه می فرمایند:
درون فروماندگان شاد کن ز روز فروماندگی یاد کن.
