کارآفرینان؛ نجات‌دهندگان ساختارهای فرسوده دولت/ پویا وکیلی
 کارآفرینان؛ نجات‌دهندگان ساختارهای فرسوده دولت/ پویا وکیلی

کارآفرینان؛ نجات‌دهندگان ساختارهای فرسوده دولت   پویا وکیلی   در دنیای امروز، کشورها بیشتر از هر زمان دیگری با بحران‌هایی نظیر بهره‌وری پایین، فساد سیستماتیک و ناهم‌خوانی ساختارهای اداری با تحولات اقتصادی مواجه‌اند. این شرایط، ضرورت بازتعریف مدیریت دولتی را بیش از پیش آشکار می‌کند. در چنین زمانی، حضور کارآفرینان موفق در عرصه‌های مدیریتی دولتی […]

کارآفرینان؛ نجات‌دهندگان ساختارهای فرسوده دولت

 

پویا وکیلی

 

در دنیای امروز، کشورها بیشتر از هر زمان دیگری با بحران‌هایی نظیر بهره‌وری پایین، فساد سیستماتیک و ناهم‌خوانی ساختارهای اداری با تحولات اقتصادی مواجه‌اند. این شرایط، ضرورت بازتعریف مدیریت دولتی را بیش از پیش آشکار می‌کند. در چنین زمانی، حضور کارآفرینان موفق در عرصه‌های مدیریتی دولتی می‌تواند نقطه‌عطفی برای بازسازی ساختارهای ناکارآمد و احیای حکمرانی باشد.

 

کارآفرینان با روحیه نتیجه‌گرایی، مسئولیت‌پذیری و شناخت واقعی از چالش‌های اقتصادی، به‌عنوان مدیران دولتی می‌توانند عامل تحولی شگرف در اصلاح و چابک‌سازی سیستم‌های دولتی شوند. تجربیات موفق کسب‌وکارهای خصوصی نشان می‌دهد که این افراد، که با منابع محدود توانسته‌اند کسب‌وکارهایی موفق راه‌اندازی کنند، دارای ویژگی‌هایی چون خلاقیت، انعطاف‌پذیری و تصمیم‌گیری‌های سریع و مؤثر هستند — ویژگی‌هایی که در سیستم‌های دولتی سنتی به ندرت مشاهده می‌شود.

 

کارآفرینان نه‌تنها با زبان اقتصاد آشنا هستند، بلکه به‌خوبی درد و مشکلات بخش خصوصی را درک می‌کنند. آن‌ها می‌دانند که یک مجوز معطل یا یک قانون ناکارآمد چه اثرات منفی می‌تواند بر سرمایه‌گذاری، اشتغال و انگیزه فعالان اقتصادی بگذارد. از این رو، مدیرانی که از دل بازار برخاسته‌اند، نه‌تنها واقع‌بین‌تر بلکه مسئول‌تر و اصلاح‌گرتر عمل می‌کنند.

 

البته حکمرانی تنها با ابزارهای اقتصادی و تفکر بازار پیش نمی‌رود. اما اگر این حکمرانی نتواند با اصول بهره‌وری، شفافیت و پاسخگویی هماهنگ شود، به تدریج در مسیر ناکارآمدی غرق می‌شود. در این مسیر، تلفیق دنیای حکمرانی و کارآفرینی می‌تواند راهی نوین برای حل مشکلات مزمن ساختارهای دولتی باشد.

 

انتخاب مدیران دولتی از میان افرادی که در میدان عمل موفق بوده‌اند، دیگر یک شعار یا رویا نیست. بلکه ضرورتی‌ است که اگر به آن توجه نکنیم، شاید دیگر فرصتی برای اصلاح باقی نماند.