تشییع پیکر هر رهبر بزرگی، صرفاً بدرقه یک شخصیت نیست؛ بلکه صحنهای است که میزان همبستگی، وفاداری و بلوغ یک ملت را به نمایش میگذارد. در چنین روزهایی، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، حفظ انسجام ملی و ترجیح منافع کشور بر اختلافات و سلایق سیاسی است. هرگاه ملتی در بزنگاههای تاریخی، اختلافات را […]
تشییع پیکر هر رهبر بزرگی، صرفاً بدرقه یک شخصیت نیست؛ بلکه صحنهای است که میزان همبستگی، وفاداری و بلوغ یک ملت را به نمایش میگذارد. در چنین روزهایی، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، حفظ انسجام ملی و ترجیح منافع کشور بر اختلافات و سلایق سیاسی است.
هرگاه ملتی در بزنگاههای تاریخی، اختلافات را کنار گذاشته و حول اصول مشترک گرد آمده است، توانسته از سختترین بحرانها با سربلندی عبور کند. امروز نیز مهمترین سرمایه کشور، وحدت مردم و پرهیز از دامن زدن به شکافهایی است که میتواند سرمایه اجتماعی را تضعیف کند.
اختلاف نظر، نقد و رقابت سیاسی در هر جامعهای امری طبیعی است، اما تبدیل آن به تقابل و دوگانگی، آن هم در مقاطعی که کشور بیش از هر زمان دیگری به همدلی نیاز دارد، نه به سود مردم است و نه به سود آینده ایران. همه جریانهای سیاسی، نخبگان، رسانهها و فعالان اجتماعی وظیفه دارند با گفتار و رفتار خود به آرامش، امید و همبستگی یاری رسانند.
محبت به یک رهبر، تنها در شعار و احساسات خلاصه نمیشود؛ بلکه در پایبندی به آرمانهایی چون حفظ وحدت، پاسداری از امنیت، تقویت اقتدار ملی و جلوگیری از هرگونه تفرقه و دوقطبیسازی معنا پیدا میکند. هر سخن یا اقدامی که بذر اختلاف و کینه را در جامعه بیفشاند، با این اهداف سازگار نیست؛ حتی اگر گوینده خود را از دوستداران آن رهبر بداند و بر این ادعا تأکید کند.
- امروز ایران بیش از هر زمان دیگری به وحدت، همدلی و عقلانیت نیاز دارد. میراث هر رهبر بزرگی تنها در خاطرهها باقی نمیماند، بلکه در رفتار و منش پیروانش تجلی پیدا میکند. اگر کسی خود را دلداده انقلاب، نظام و رهبری میداند، نخستین نشانه این ارادت، پاسداری از وحدت ملی و پرهیز از هر سخن و اقدامی است که جامعه را به دوگانگی و تقابل بکشاند. در روزگار حساس کنونی، اختلافافکنی نه هنر است و نه دلسوزی؛ بلکه خدمتی ناخواسته به دشمنانی است که سالها برای شکستن انسجام ملت ایران سرمایهگذاری کردهاند. امروز، وفادارترین یاران انقلاب کسانی هستند که دستهای ملت را در دست یکدیگر نگه میدارند، نه آنان که با هر بهانهای بر طبل تفرقه میکوبند. تشییع یک رهبر، پایان یک راه نیست؛ آغاز عهدی دوباره با یک ملت است؛ عهدی برای حفظ وحدت، صیانت از ایران و پاسداری از آرمانهایی که تنها در سایه همدلی، انسجام و همبستگی ملی ماندگار خواهند ماند.
