به قلم : محمدرضا کاتب

وقتی در سال ۹۵ قرارداد ساخت ۱۰ فروند کشتی اقیانوس پیما علی‌رغم توان داخلی کشور با سلام و صلوات همراه با اهدای فرش نفیس دستباف ایرانی به مدیران شرکت کشتی ساز کره ای بسته شد موج ناامیدی و پاشیدن گردیاس و رکود به صنایع دریایی داخل کشور تنها نتیجه و دستاورد این قرارداد بود و به جرات می‌توان گفت فرصت بزرگ تکیه به توان حاضر و موجود صنعت دریا و اشتغال مستقیم و غیرمستقیم و رونق صنایع پایین دستی و بالا دستی اش، سوزانده شد.
تحویل کشتی‌های تعهد شده‌ی گذشته ایزوایکو به کشتیرانی می‌توانست نقطه‌ی عطف باور به توان داخل باشد که با بهانه جویی هایی بر مبنای تاخیر چند ساله در ساخت از سوی کشتیران ها به نقطه تقابل و عدم فرصت دادن به صنایع دریایی داخل در دوره ی سعیدی انجامید و بالا ترین کم توجهی به کشتی سازی های داخلی صورت پذیرفت.
باوری که با اطلاع رسانی به افکار عمومی مبنی به این‌که مهندسان ایرانی طی ۱۵ سال به توان ساخت کشتی های اقیانوس‌پیما دست یافتند در صنعتی که در دنیا کشتی‌سازان خارجی عمر صد ساله را تجربه می‌کنند، می‌توانست از حجمه‌ی تاخیر در ساخت کشتی‌ها توسط کشتی‌سازان داخل بکاهد.
باوری که با اعتماد وزارت نفت در ساخت سکوهای استخراج نفت و گاز به کشتی‌سازهای داخلی همچون ایزوایکو آن‌ها را تبدیل به بهترین پیمانکار ساخت سکوها در کیفیت و زمان مناسب نصب وراه اندازی کرد تاجایی که بالغ بر ۹ سکو در ۶ سال ساخته و در نقطه‌های صفر مرزی در میادین مشترک ایران و قطر نصب و راه اندازی و موجب شد ایران در شرایط تحریم نیز بتواند عقب ماندگی خود در برداشت از این میدان مشترک جبران کند و حتی گوی سبقت را نیز از حریف قطری برباید.
اعتماد به همان صنعت‌گر دریایی داخلی که سکو را با تاخیر ساخته بود اکنون باعث حضور غول توانمندی در صنعت استخراج و ساخت سکوهای نفت و گاز در منطقه و جهان به نام ایزوایکو شده است که تنه به تن توتال و شل می‌زند .
ایستادن در برابر اقدام محمد سعیدی مدیر عامل وقت کشتیرانی جمهوری اسلامی ایرانی توسط اغلب ارکان صنایع دریایی داخل کشور از کشتی سازها گرفته تا مقامات سیاسی از جمله نماینده‌ی وقت ولی فقیه در استان هرمزگان آیت الله نعیم آبادی موج گسترده ای از اعتراضات به از دست رفتن فرصت بی‌بدیل اشتغال، رونق صنعتی اقتصادی و پیشرفت جهش گونه‌ی صنعت کشتی سازی را به دنبال داشت .
پاسخ کشتیران‌ها اشاره به احیای قرارداد گذشته دولت احمدی نژاد ادعا شده بود و پول بلوکه شده‌ی دولت در کره جنوبی که باعث بروز شدن قرارداد ساخت کشتی بود.
در حالیکه کشتیران‌ها می توانستند همچون گذشته در دولت اصلاحات که ۴ کشتی در گام اول با ساخت در آلمان آغاز شد و ۳ کشتی دیگر در یارد ایزواکو در ایران ساخته شد قرارداد ۱۰ فروند کشتی را آن‌گونه با کره ای ها به امضا برسانند که کره‌ای‌ها با مشارکت صنایع داخلی دریایی ایران این کشتی‌ها را در ایران بسازنند.حداقل۷۰ درصد کل قرار داد را .
کاری که به کشتی سازهای کره ای و با پیشنهاد چرب و نرم پیشنهاد داده بودند و به دنبال آن بودند تا شاید بتوانند از این بازار که قاعدتا باید در اختیار صنایع داخلی کشور قرار می‌گرفت، لقمه‌ای برای صندوق شرکت خود مهیا کنند و به جای استفاده از فاینانس کره ای دست به صندوق توسعه ملی بردند و تبعات زیادی برای اقتصاد کشور به بار آوردند و کره های نیز بخت همایونی را آن گونه نمی‌دیدند که مدیر عامل وقت کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران اینچنین قهرمانانه این فرصت طلایی بازار کشتی را در اختیار آن‌ها قرار دهد، آن هم با اهدای فرش نفیس دستباف ایرانی به عنوان هدیه.
به هر روی دوئل کشتی‌سازها و کشتیران‌ها در چهار ساله‌ی حضور سعیدی در پشت سکان هدایت کشتیرانی جمهوری اسلامی ایرانی حتی به استفاده از حداقل فضای تعمیرات کشتی ناوگان کشتیرانی ختم نشد و طنز تلخ ماجرا انجام تعمیرات دوره‌ای کشتی کانتینر بر ایران-اراک ساخته ی ایزوایکو بزرگترین کشتی ساز خاورمیانه در یارد تعمیراتی کشور نه چندان دوست امارات درسال ۹۷ است.
امید آن که در دوره مدیریت جدید کشتیران‌ها و با شرایط جنگ اقتصادی کنونی آنها نیز مانند شرکت ملی نفت‌کش که تاکنون ۶ فروند نفتکش را در ایزوایکو تعمیر کرده و۱۲ فروند دیگر رانیز جهت تعمیرات به صنعت داخل کشور سفارش داده‌اند چنین مسیری را در پیش گیرند تا منویات مقام معظم رهبری نیز بر زمین نماند و دیگر شاهد عدم استفاده از کالا و تخصص ایرانی در پروژه های چند میلیون دلاری نباشیم.

انتشار دهنده :آرزو محمدی