نوشته : محمد یعقوبی
کارگردان :بهنام پانیزه

به گزارش خبرنما؛ این اثر به واسطه موضوع امروزی و دغدغه اجتماعی و فرهنگی که دارد طی سه دوره متفاوت در تهران اجرا شده است .

یعقوبی در این اثر به شخصیت های نمایش کاملا روانشناسانه نگاه میکند و جنبه های روانی آدمها را در موقعیت و عادتی بنام دروغ ارزیابی میکند.
ذات و درون مایه درونی اثر اکنده از چالشهای روزمره زن و شوهر و خواهر و برادری است که هر کدام در وحدت موضوعی یکسانی دست به دروغ پردازی می زنند.

انباشته شدن دروغ درانبان ذهن و زندگی به همین سادگی فاجعه ای اجتماعی را در پی خواهد داشت این نگاه یعقوبی را می توان در بستر جامعه و در رویدادهای مختلف دید اتفاقی که درجامعه و خانواده و حتی سیستم مدیریت کشور ما رخ می دهد و با فراگیر شدن آن  یک فاجعه را رقم می زند.

وقتی انسانها قضاوتهای دم دستی خود را کارکرد اخلاقی می دانند صداقت رنگ می بازد و دروغ سر پوشی برای اشتباهات می شود .

اجرای خشکسالی و دروغ در بندرعباس فارغ از هر مساله تکنیکی جزو اجراهایی است که یک نوع حرکت اجتماعی را در تئاتر دنبال میکند حرکتی که در اثار گذشته برخی از کارگردانان شروع شده و چند سالی است تئاتر بندر عباس و هرمزگان را با ان آشتی داده است .

اما خشکسالی و دروغ بهنام پانیزه چه مزیت و تفاوتی به لحاظ اجرا و سبک و سیاق اجرا با نسخه های دیگر اجرا شده این اثر دارد بازیگری در این اثر از یک نمره همسان و همگونی برخوردار است و تقریبا همه بازیگران با موقعیت و فضا سازی آشنا هستند و به لحاظ کیفی سطح یکسانی از بازی را ارایه می دهند .

این مساله باعث شده یک اثر یکدستی را در بازیگری ببینیم در طراحی صحنه با موقعیت و فضای بکری روبرو نیستیم برای مفهوم و درونمایه اثرفقط در طراحی کف صحنه یک شکل هندسی را می بنیم که آدمها در آن از ابتدای نمایش قرار است در این سراشیبی به سقوطی عمیق برسند.

هر نمایش با دیدگاه و ایده کارگردانی می تواند نگاه نو و تازه ای رابناکند
در اجرای پانیزه ما أیده و نگاه تازه ای را شاهد نیستیم و در اجرا با یک موقعیت همسان مثل اجراهای گذشته این اثر مواجه هستیم این بدین معنا هست که در کارگردانی این اثر نگاه تازه ای مستتر و ملموس نیست نگاهی که مختص بهنام پانیزه باشد و خط و مشق او را در اثر ببینیم.

به واسطه داشتن یک تیم بازیگری تقریبا قابل قبول و یک متن مستحکم انتظار می رفت با یک اجرای متفاوت روبرو شویم اما این اثر فقط یک اجرای قابل قبول بود و پانیزه نتوانسته دست به خلق یک اثر نمایشی با ایده پردازی های کارگردانی خود بزند.

مهمترین مساله در خلق یک اثر هنری که اجراهای گذشته ان را دیده ایم مواجه شدن با یک نگاه و برداشت تازه است این بدان معنی است که ما یک نمایشنامه را می توانیم بارها در قالب ها و فرمت های متفاوتی ببینیم و لذت ببریم.

کوروش سلمانی دهبارز

انتشار دهنده: آرزو محمدی