عماد افروغ در اظهار کرد وگو با ایسنا در جواب به این سوال که به چه سبب جامعه با وجود همه مشکلات اقتصادی، به مسیری که آمریکا قصد داشت یعنی تقابل با حکومت پیش نرفت؟ اظهار کرد: پیش بینی می گردید که با افزایش تهدیدها و تحریم ها، اتحاد درونی افزایش خواهد یافت. به عبارت […]

عماد افروغ در اظهار کرد وگو با ایسنا در جواب به این سوال که به چه سبب جامعه با وجود همه مشکلات اقتصادی، به مسیری که آمریکا قصد داشت یعنی تقابل با حکومت پیش نرفت؟ اظهار کرد: پیش بینی می گردید که با افزایش تهدیدها و تحریم ها، اتحاد درونی افزایش خواهد یافت. به عبارت دیگر مادامی که این تهدیدها برقرار هست، اختلافات و تنش ها ولو در کوتاه مدت داخل پرانتز گذاشته می گردد.

وی با اشاره به این که «مردم ما آنقدر عاقل و آگاه می باشند که از فرط بی عدالتی و ناخشنودی اقتصادی پرهیز پذیر، به نظام سرمایه داری ذاتاً نابرابر پناه نبرند»، اظهار کرد: روشنفکران، فرهیختگان و خبرنگاران به نمایندگی از جامعه توقعات مردم وتکالیف دولت را گوشزد کرده وشعار هم نوایی و هم دردی با مردم وتعدیل شکاف های درآمدی را سر دهند.

این تحلیلگر مسائل اجتماعی معتقد هست که علل کاهش اعتماد مردم روشن هست اما جامعه هم وظیفه ها اخلاقی دارد و نباید خودخواهانه عمل کرده و به فکر منفعت های کوتاه مدت خود باشد و از مصالح ملی غافل گردد. مردم توان دارند با رفتارهای سالم خود، فشار را برحکمرانان زیادتر کنند.

متن کامل اظهار کرد و گوی ایسنا با عماد افروغ در مورد وظیفه ها جامعه و حاکمیت در دوره تحریم ها به توصیف زیر هست:

دولت آمریکا با اعمال تحریم بر علیه کشورمان در پی ایجاد فشار بر مردم بود تا با سخت شدن معیشت مردم، جامعه را مقابل دولت قرار دهد. آنان دنبال این بودند که با ایجاد ناآرامی درایران، حاکمیت ایران را مجبوربه عقب نشینی و پذیرش شرایط خود کنند. اما با وجود شرایط اقتصادی و معیشتی سخت مخصوصا برای کارگران و حقوق بگیران، به چه سبب جامعه ایران به سمتی که دولت آمریکا پیش بینی می نمود حرکت نکرد؟ به چه سبب دامنه ناآرامی ها آنقدر که دولت آمریکا انتظار داشت، وسیع نشد؟

اما با وجود شرایط اقتصادی و معیشتی سخت مخصوصا برای کارگران و حقوق بگیران، به چه سبب جامعه ایران به سمتی که دولت آمریکا پیش بینی می نمود حرکت نکرد؟ به چه سبب دامنه ناآرامی ها آنقدر که دولت آمریکا انتظار داشت، وسیع نشد؟سوژه ای که شما با آن اشاره کردید ابعاد مختلفی دارد. دست کم یک بعد آن به نظام اقتصادی آمریکا و نظام سرمایه داری و تضادهای درونی آن و یک بعد دیگر آن به سیاست ها و رفتارهای آمریکا در ازای ایران برمی گردد که یادآور خاطرات تلخی برای مردم ایران هست. دست آمریکا برای مردم و فرهیختگان و دغدغه مندان استقلال و سربلندی این کشور کاملاً رو هست.مردم هنوز کودتای ۲۸ مرداد،سیاست ها و رفتارهای رژیم منسوب پهلوی، رخدادهای پس ازپیروزی انقلاب اسلام یازجمله کودتاهای پی در پی، جنگ تحمیلی و تحریم های مستمر از سوی آمریکا و این اواخر نقض برجام و تحریم های مربوط را از یاد نبرده اند.

اما اینکه آمریکا برنامه ای در می افکند که ایران را به عقب نشینی از موضع های خود وادارد، از یکسو ریشه در ذات انقلاب اسلامی، استقلال طلبی و مقاومت آن در مقابل سیاست های سلطه جویانه و در کل آرمان های متعالی آن و کینه جویی متعاقب آمریکا در ازای این موضع های و منفعت های از دست رفته و از طرف دیگر ریشه در تضادهای ذاتی نظام سرمایه داری و به صورت خاص تضاد نفع و احتیاج و سیاست های فرافکنانه آن برای برون رفت از این تضادها دارد.

مردم هنوز کودتای ۲۸ مرداد،سیاست ها و رفتارهای رژیم منسوب پهلوی، رخدادهای پس ازپیروزی انقلاب اسلام یازجمله کودتاهای پی در پی، جنگ تحمیلی و تحریم های مستمر از سوی آمریکا و این اواخر نقض برجام و تحریم های مربوط را از یاد نبرده اند. اینکه در جامعه ما شکاف درآمدی و طبقاتی وجود دارد یک حقیقت هست. با وجود مشکلات داخلی و به رغم بی توجهی عملی حکمرانان نسبت به این مشکلات، مردم ما در کنار آگاهی نسبت به نیت ها شوم آمریکا به عنوان مظهر نظام ضد عدالت سرمایه داری، ناامید نسبت به استعداد های خود و برطرف مشکلات نیستند.

مواجهه سلبی جامعه ما با آمریکا هیچ ربطی به لزوم مواجهه ایجابی ما با مشکلات عمدتاً اقتصادی داخلی ندارد. با وجود مشکلات داخلی و به رغم بی توجهی عملی حکمرانان نسبت به این مشکلات، مردم ما در کنار آگاهی نسبت به نیت ها شوم آمریکا به عنوان مظهر نظام ضد عدالت سرمایه داری، ناامید نسبت به استعداد های خود و برطرف مشکلات نیستند. از طرف دیگر این حقیقت که انسجام داخلی جوامع به هنگام تهدیدات بیگانه بالا بردن می یابد، برای جامعه ما واقعیتی مبرهن و بدون انکار هست که تجربه نزدیک آن همان جنگ تحمیلی هست. از قبل نیز پیش بینی می گردید که با افزایش تهدیدها و تحریم ها، اتحاد درونی افزایش خواهد یافت. امکان دارد در این شرایط یک تمرکزگرایی و فضای بسته نیز ایجاد گردد که باید نسبت به آن هشیار بود.

عامل داخلی دیگر که در کل منفی هست اما در شرایطی توان دارد آثار مثبت نیز داشته باشد به یکدست نبودن نظام سیاسی ما عملا برمی گردد. نظام ما یکدست منفی یا یکدس تمثبت نیست و همین مساله در شرایط بحرانی توان دارد منافعی دربرداشته باشد. این یک حقیقت هست که  کشور یکدست اداره نمی توان و این توان دارد مزیت هایی هم داشته باشد. کشور نه کاملاً خوب و یکدست و منسجم و نه تماما بد و نامنسجم اداره می گردد. یکی تظاهرات وسیع مردمی بر علیه ساختارشکنان و دیگری همدردی زیادی ار روشنفکران، فرهیختگان و مالک نظران با معترضان به سیاست ها و رفتارهای اقتصادی جاری.

رویت می کنیم که تعدادی با برپایی تظاهرات، مطالبات اقتصادی به حق خود را مطرح نموده اما تعدادی در این بین سوء استفاده می نمایند و شعارهای ساختارشکنانه و نامتعارف سر می دهند. یکی تظاهرات وسیع مردمی بر علیه ساختارشکنان و دیگری همدردی زیادی ار روشنفکران، فرهیختگان و مالک نظران با معترضان به سیاست ها و رفتارهای اقتصادی جاری.

اعتراضات داخلی کشور ریشه در مطالبات عدالت خواهانه دارد و جامعه آنقدر فهیم هست که از فرط بی عدالتی و نابرابری نسبی اقتصادی و داخلی به مهد نظام سرمایه داری پناه دوئلدر مجموع من اعتقاد دارم مردم ما آنقدر عاقل و آگاه می باشند که از فرط بی عدالتی و ناخشنودی اقتصادی پرهیز پذیر، به نظام سرمایه داری ذاتاً نابرابر پناه نبرند. آنهایی که این سال ها فیلشان یاد هندوستانی به اسم آمریکا کرد، هیچ گاه مطالبه عدالت خواهی نداشته و از فرط عدالت خواهی کشور را ترک نکردند. حوصله جامعه ریشه منتظر آنان برای بهبود شرایط دارد یا بیم از آینده ای نامعلوم؟

این در حالی هست که اعتراضات داخلی کشور ریشه در مطالبات عدالت خواهانه دارد و جامعه آنقدر فهیم هست که از فرط بی عدالتی و نابرابری نسبی اقتصادی و داخلی به مهد نظام سرمایه داری پناه دوئل. جامعه ایران با وجود بیان همه مشکلات و مطالبات اقتصادی خود از حاکیمت، ظاهری آرام دارد به صورت مثال تظاهرات و اعتراضات نیشکر هفت تپه و فولاد اهواز هم مسالمت آمیز برگزار گردید. واقع شدن مشکلاتی کمتر از مشکلات فعلی ایران در هر نقطه دیگری از دنیا توان دارد باعث ایجاد ناآرامی گردد اعتراضات  پاریس اما جامعه ایران خشونتی از خود بروز نداده هست. حوصله جامعه ریشه منتظر آنان برای بهبود شرایط دارد یا بیم از آینده ای نامعلوم؟مقایسه تظاهرات ایران با تظاهرات فرانسه با عجله هست. اگر از هر حیث شباهت هایی بین ایران و فرانسه وجود داشت و منحصرا فرقش در شکل و تجلی نوع اعتراضش بود، آنگاه می توانستیم به تصریح این تفاوت پرداخت کنیم. وزارت کشور نیز برخلاف گذشته با روی بازتر و گشوده تری با تقاضاهای مربوط برخورد کرد.

به اعتقاد بنده تفاوت های بنیادی زیادی بین ایران و فرانسه وجود دارد که جای طرحش اینجا نیست. اما اشاره به چند نکته در مورد نوع اعتراض در ایران و مربوط با اعتراض دی ماه ۹۶ تهی از فایده نخواهد بود. دولت سریعا پس از تظاهرات دی ماه ۹۶(با توجه به قانون بنیادی و اصل به رسمیت شناخته شدن حق راهپیمایی و تظاهرات مردمی) مکان هایی را برای استفاده از این حق تعبیه نمود. گمان من این هست که با تقاضای اعتراض کارگران نیشکر و فولاد اهواز برخورد مثبتی شده هست و آنطور که در خبر ها شنیدم، حقوق به تعویق افتاده کارگران نیشکر به تدریج در حال پرداخته شدن هست.

من نکات مثبت این کشورها را نادیده نمی گیرم اما مکررا گفته ام که نظام سرمایه داری متزلزل بوده و درگیر تضاد بین نفع سرمایه دار و احتیاج مردم هست، در نتیجه با استعداد جنبش ها و شورش های اقتصادی هست.

گمان من این هست که اعتراضاتی که شما به آن اشاره کردید، با اذن مسئولین برگزار شده هست و برای آنان نتیجه بخش هم بوده هست و دولت نسبت به تقاضای آنان بی تفاوت نبوده هست. در حقیقت اگر حق اعتراض مردم به رسمیت شناخته گردد و به مردم اذن برپایی راهپیمایی داده گردد، تظاهرات ناآرامی شکل نخواهد گرفت، اما اگر دولت مانع تظاهرات مسالمت آمیز مردم گردد، مطالبات و اعتراضات به نحو دیگری بروز خواهد کرد. وقتی جامعه احساس کند از طریق مسالمت آمیز و قانونی توان ندارد سخن خود را بزند، مطمئن باشید از راه غیرقانونی اقدام می کند.به این سبب و علل دیگر هیچ وقت نظام سرمایه داری در ایران مستقر نخواهد گردید و اگر بشود تازه شروع یک انقلاب هست.

.. در مورد اعتراضات پاریس باید اشاره کنم که کشورهای اروپایی ظاهری دارند و باطنی. من نکات مثبت این کشورها را نادیده نمی گیرم اما مکررا گفته ام که نظام سرمایه داری متزلزل بوده و درگیر تضاد بین نفع سرمایه دار و احتیاج مردم هست، در نتیجه با استعداد جنبش ها و شورش های اقتصادی هست. این ها همه توان دارند از عاملان تاثیرگذار بر به واقع شدن نپیوستن رؤیاهای ناموجه مستتر در سوال شما و نوع متمایز واکنش های اقتصادی در ایران متمایز با نظام سرمایه داری من جمله فرانسه باشد.

در مقابل جامعه ما جامعه سرمایه داری نیست و البته جامعه تساوی هم نیست. اعتراض های جامعه ما بخاطر مطالبه عدالت اجتماعی هست. این روزها در هر محفلی که پا می گذاریم یک سؤال بجایی مطرح می گردد که اگر افزایش نرخ اجناس و کالاهای متفاوت به سبب افزایش ریالی دلار بوده هست، پس به چه سبب با کاهش معادل ریالی دلار نرخ اجناس پایین نمی آید؟ باید به این سوال جواب اقناعی داد.

اگر تعدادی در کشور رزمایش اقتصاد نئولیبرال و سرمایه داری می دهند، تعدادی هم می باشند که شعارهای عدالت خواهانه سر داده و عطف به استعداد های انقلاب اسلامی، مقابل نگرش و موضع آنان می ایستند. به این سبب و علل دیگر هیچ وقت نظام سرمایه داری در ایران مستقر نخواهد گردید و اگر بشود تازه شروع یک انقلاب هست. پیش از اعتراضات دی ماه ۹۶ قرار بود نرخ بنزین، برق، گاز و.

اعتراضات مردم یک مساله داخلی هست و باید اعتراض مردم و خواسته آمریکا برای ایجاد ناآرامی در ایران را از هم جدا کرد افزایش یابد و روند صعودی افزایش حقوق و مزایای نمایندگان و دولتمردان استمرار یابد، اما اعتراضات مزبور تا حدی این روند افزایشی را ولو موقت تعدیل کرد. به نظر شما جامعه چه در ذهن خود و چه برنامه ای برای آینده دارد؟

از طرف دیگر، دولت هم وعده افزایش حقوق کارگران، کارمندان وبازنشستگان را داده هست که توان دارد به صورت مشروط  نوید یک اتفاق خوب باشد. این ها همه توان دارند از عاملان تاثیرگذار بر به واقع شدن نپیوستن رؤیاهای ناموجه مستتر در سوال شما و نوع متمایز واکنش های اقتصادی در ایران متمایز با نظام سرمایه داری من جمله فرانسه باشد. همان گونه که اشاره کردم مردم آنقدر عاقل می باشند که چشم امید به کشوری که سرشار از تضاد درونی و با شاکله سرمایه داری هست، ندوخته باشند.

اپوزیسیونی که داخل نظام سرمایه داری نشسته هست و درد عدالت ندارد، چه طور توان دارد ملجأ و نقطه اتکای مردم باشد؟ اما این سبب نمی توان که مشکلات اقتصادی ما از داخل حل نشود یا فرافکنانه اظهارشود که تمام مشکلات اقتصادی ما متاثر از تحریم هاست. به عقیده من جواب این سوال این هست که مسئولین و دولتمردان، مدیریت و  کفایت لازم را برای کنترل نرخ ها ندارند. به نظر شما در چه شرایطی مردم با دولت معیت می کنند؟-

مردم امکان دارد به این سوء مدیریت ها اعتراض دارا باشند اما این اعتراضات هیچ ربطی به سیاست ها و تحریم های آمریکا ندارد. این اعتراضات یک مساله داخلی هست و باید این دو یعنی اعتراض مردم و خواسته آمریکا برای ایجاد ناآرامی در ایران را از هم جدا کرد. اگر فرض دریافت کنیم براندازی نظام هدف دشمنان هست، جامعه ایران چه رویکردی نسبت به این هدف دارد؟ به نظر می آید جامعه به تبلیغات رسانه ای شبکه های فارسی زبان و اپوزیسیون خارج نشین نیز بی توجه هست. به نظر شما جامعه چه در ذهن خود و چه برنامه ای برای آینده دارد؟اپوزیسیونی که داخل نظام سرمایه داری نشسته هست و درد عدالت ندارد، چه طور توان دارد ملجأ و نقطه اتکای مردم باشد؟ نقض غرض هست کسی که مطالبه عدالت اجتماعی دارد به نظام سرمایه داری پناه ببرد.

مردم بیان می کنند به چه سبب عدالت اجتماعی برقرار نیست و به چه سبب شکاف درآمدی فراوان هست؟ مردم به سبب این مطالبات به نظامی پناه نمی برند که ذاتاً به این مسائل بی توجه هست. انقلاب اسلامی ما طبق عدالت اجتماعی تشریح شده هست، هرچند سیاست های اجرایی در این راستا نبوده هست، اما انقلاب اسلامی و مطالبه عدالت خواهانه آن به عنوان معیار نقد کارکرد مسولان هنوز زنده هست. این فشارها توان دارد شکل های متفاوت دارا باشند؛ من جمله اینکه روشنفکران، فرهیختگان و خبرنگاران به نمایندگی از جامعه توقعات مردم وتکالیف دولت را گوشزد کرده وشعار هم نوایی و هم دردی با مردم وتعدیل شکاف های درآمدی را سر دهند.

جامعه با وجود اینکه به تقابل آشکار(در کف خیابان ها) با حاکمیت و دولت نپرداخته هست ولی با تصمیم های دولت هم معیت چندانی ندارد. در چند ماه پیش هر چه دولت سفارش می کرد که مردم دلار طلا نخرند لکن دلار و خودرا به بازرا ارائه کنند، جامعه مسیر دیگری پیش رفت. در شرایط تحریم، دولتمردان از مردم توقع دارند که با تصمیم های دولت معیت کرده و مشکلات را تحمل کنند تا پس از چند ماه کشور از شرایط تحریم خارج گردد. به نظر شما در چه شرایطی مردم با دولت معیت می کنند؟-مسئولان  و دولتمردان در این سال ها با مردم همدرد و هم نظر نبوده اند. باید با سیاست های عملی درست، زمینه های بی اعتمادی مردم از بین برود

به همین سبب اعتماد مردم کسرشده هست.

انتهای پیام